Gløymde stavar

Ungdomstankar herjar med hovudet,
det var for seint å snu
då me kom på at me hadde
gløymt stavar
på veg oppover
ei bratt li,
målet var ein nut,
som ein harding heller ville
ha kalla
ein skarvnakke,
der han ligg opp i
skogen,
nesten berre synleg
frå vatnet,
bratt er det likevel
opp til «nuten»,
bratt oppover
gjev bratt nedover,
og då merktest at
kne og lemer
ville hatt nytte
av dei gløymde stavane,
med tida til hjelp
kunne me likevel
stiltra og sjåltra oss
nedoverbakke,
velberga og nøgde
kunne ta imot smilen
frå skritteljaren,
nok ein gong
hadde skrotten funne
seg i
at tankane ikkje alltid
er like realitetsorienterte.

Og takk for det!

Passord

Det digitale livet vårt er (over)fylt med passord. Mange tykkjer at passord og pinkodar er noko herk. Dei prøver å unngå dei, m.a. ved å akseptera at ulike program «hugsar» passorda og gjer livet lettare for oss, i alle fall tilsynelatande. Men so hender det at trass all hugsehjelp so må me av og til finna fram passordet på nytt. Då kjem me «i prysso», som dei sa dei gamle. Me har gløymt passorda. Dette veit dei som styrer med program og alt det andre som bestemmer den digitale kvardagen vår. Me får tilbod om å laga nye passord. Etter trykking, undring og ein del frustrasjon, gjerne med hjelp frå den unge generasjonen, har me lukkast med å laga nye passord. Me er klare for ein ny runde, der me etter litt tid gløymer dei nye passorda òg.

Eg har bestemt meg for å lika passorda; lika dei so mykje at eg brukar dei heile tida på dei viktige tenestene mine. Ta t. d. e-postprogrammet. I staden for å la programmet hugsa passordet mitt, må eg bruka det kvar gong eg loggar meg inn. På den måten får eg ikkje sjanse til å gløyma det. Det er meir enn nok i kvardagane mine som eg gløymer, om eg ikkje skal gløyma passorda òg. På den måten kan passorda verta ei enkel form for hjernetrim, som i tillegg har stor nytte i kvrdagen. So å hugsa passord, personnummer, banknummer, bilnummer, telefonnummer og anna som er med å styra kvardagane våre, kan vera ein grei måte å få dei små grå til å halda oss flytande i kvardagskulpen. Passordet kan vera ein ven i livet.